Categorie archief: Femma

Je houdt het niet voor mogelijk – Katrine Marçal

Bron: De Geus

Bron: De Geus

Ik weet niet van jullie, maar ik heb de laatste dagen een beetje een aha-erlebnis bij het lezen van alle interviews met Katrine Marçal. Enkele weken geleden kwam ik in de Groene Waterman en maakte Iris me warm voor dit boek dat binnenkort bij De Geus zou verschijnen. Ik heb het gekocht van zodra het uitkwam en heb het nu uit. Ik heb geen kaas gegeten van economie. Het weinige dat ik van economie weet, heb ik van mijn echtgenoot die TEW-er is, Rutger Bregman en nu Katrine Marçal. Maar nu ik haar gelezen heb, begrijp ik wat ik al veel langer aanvoelde. Dát is het probleem met de economie van vandaag.

Zelf verdien ik elk jaar dat ik werk minder en minder, toch werk ik steeds harder. Hoe kan dat eigenlijk? In mijn geval heeft het er natuurlijk alles mee te maken dat ik de afgelopen jaren ploetermoeder en sandwichvrouw tegelijk ben geworden. Dat heeft me veel gekost aan loopbaanmogelijkheden én aan harde duiten. Over mijn pensioen wil ik nog niet eens te veel nadenken.

Ik zoek bevestiging voor mijn wereldbeeld door verhalen te sprokkelen bij mensen die ik tegenkom, en telkens weer stel ik vast: de belangrijkste jobs worden door vrijwilligers gedaan. Zorg voor kinderen, zorg voor ouderen, engagementen in verenigingen die de samenleving versterken. Iedereen doet het bovenop de job waarmee hij het zout op zijn patatten verdient. Of in de plaats van. Ik sprak met een mevrouw die als vrijwilliger in het consultatiebureau van Kind & Gezin zat. Na een carrière van 24 jaar heeft ze een tijdje op ziekte gezeten. Nu moet ze vrijwilligerswerk doen om te zien wat voor werk ze zou aankunnen. Dus doet ze de weeg bij K&G, en gaat ze helpen in het bejaardentehuis met het rondbrengen van de maaltijden. Onbezoldigd.

Vrijwilligerswerk is belangrijk in de maatschappij, maar waarom moet dat soort van werk vrijwilligerswerk zijn? Waarom kan je als bankdirecteur poen scheppen, terwijl de mensen die het echt onmisbare werk doen dat uit menslievendheid moeten doen? Op die vraag geeft Katrine Marçal dus het antwoord. Omdat er iets grondig fout zit met hoe we naar de wereld kijken. De hele maatschappij werd herleid tot economie. Maar de helft van het verhaal blijft onverteld. Alle zorgtaken die traditioneel door vrouwen worden gedaan, worden buiten beschouwing gelaten. Wat de helft van de mensen elke dag doet, is economisch niet relevant.

En dat het tijd is om daar verandering in te brengen! Daar valt volgens mij weinig tegenin te brengen.

Meer tijd en geluk. Daar ga ik voor op de barricaden staan. Wie doet mee?
http://www.femma.be/nl/sluitjeaan

Advertenties

Ik wil het allemaal! (en dat is heus niet zo veel)

Sofinesse scheef vorige week weer een hartenkreet. Ik begrijp haar. Volkomen. Dat ze niet zomaar minder kan gaan werken maar zich daar ook niet altijd goed bij voelt bijvoorbeeld. Dat ze er wil zijn voor haar zonen, maar ook niet alleen mama wil zijn. Ik begrijp ook de vele reacties van mensen. Het is altijd makkelijker om een ander zijn problemen op te lossen dan je eigen problemen. Maar mensen zijn soms heel hard in hun oordeel. Dat begrijp ik dan weer niet. Mild zijn voor elkaar, daar schreef ik al over. En ook Lilith pleit voor een mildere herfst.

Ik heb er zelf ook een beetje ervaring mee. Ge kunt niet geloven wat voor bagger ik over me heen kreeg toen dit portret verscheen. “Die wijven moeten eens stoppen met zagen”, is er één die is bijgebleven. Het heeft me niet gekwetst, maar ik vraag me wel af welke soort mens je moet zijn om zoiets te zeggen tegen iemand die zich kwetsbaar opstelt. Ik heb er dan nog voor gekozen om door Hart Boven Hard geportretteerd te worden. Sofinesse gebruikt haar eigen blog en daar doe je toch vooral gewoon wat je zelf wil.

Eén dingetje dat me in het bijzonder is bijgebleven van de #femmablogschool en dat ik gisteren niet vermeld heb, is deze uitspraak van mama van vijf: “Het kostbaarste dat ik heb is tijd. Ik kies zelf wie of wat mijn tijd waard is. Als die mensen tijd hebben om bagger over mij heen te gooien, dan is dat hun probleem, niet het mijne.” Een wijze les van een ervaren mama en blogster. Eentje om te onthouden.

Combineren, combineren, wie zijn best doet, zal het leren

Maar ik heb wel nog een bedenking bij de post van Sofinesse. Ze zegt zelf dat ze van niemand een oplossing verwacht en dat is haar volste recht, maar daar ben ik het zelf niet helemaal mee eens. Kijk, ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik veel voel voor het combinatiedossier van Femma. Nu zit ik ook nog in de Raad van Bestuur van Femma en is het helemaal officieel: ik ben vóór de dertigurenweek, verplicht vaderschapsverlof en betere mantelzorgverloven. Voilà.

Die voorstellen zijn de broodnodige actualisering die de samenleving nodig heeft. Het kostwinnersmodel werkt niet. Punt. Er moet naast tijd om te werken ook tijd zijn om te zorgen. We mogen als maatschappij een gezond respect hebben voor mensen die zorg nodig hebben. Of het nu onze ouders zijn die ook voor ons gezorgd hebben, of het zijn kinderen die met een veilige hechting een goede start in het leven krijgen. En we mogen ook wel verwachten dat iedereen die zorgt niet zichzelf voorbij holt. Zoals ik de laatste maanden heb gedaan. Zoals ik zoveel mensen om me heen zie doen.

Misschien moeten we om te beginnen al eens ophouden met onszelf voor te houden dat we “het niet allemaal kunnen hebben. Allemaal, dat is immers niet zoveel. Dat is: een beetje werken, een beetje zorgen, een beetje tijd kunnen maken voor jezelf. Dan heb ik dus niet eens over dure hobby’s of verre reizen. Want daar hoor ik de ploetermoeders, sandwichvrouwen of mensen op het randje van een burn-out dus nooit over.

Dus ik durf te zeggen: ik wil het wel allemaal en dat is heus niet zo veel. Dit wijf gaat alvast niet stoppen met zagen voor het zover is.

Tijd & Geluk op de #femmablogschool

blogschool

Dit najaar kreeg ik tijd om voor mezelf te zorgen. Het is pas wanneer je durft toegeven dat je die tijd nodig hebt, dat je voelt hóe nodig het eigenlijk was. Rusten, zei de dokter. Rusten deed ik. Door te slapen overdag, nu en dan niets te doen (blijft moeilijk) en te bewegen. Daarover schrijf ik nog wel eens.

Maar het werd ook tijd om mijn energiereserves een boost te geven door bezig te zijn met wat ik echt graag doe, nl. schrijven en bloggen. Ik heb me daarom ingeschreven voor de #femmablogschool. Ik heb een verhaal te vertellen. “Momenteel is het bloggen of in therapie gaan”, zoals Joke het zo mooi zei. Maar het is me niet zo duidelijk welke richting ik uit wil met mijn blog. Ik deed mezelf een weekend cadeau om daar eens goed over na te denken en van gedachten te wisselen met enkele van de vele fijne mensen die de blogosfeer rijk is.

De blogschool richt zich voornamelijk op DIY-bloggers of zo wordt het toch gecommuniceerd. Ik was niet zeker of ik daar met mijn twee linkerhanden en chaotische hoofd op mijn plaats zou zitten. Maar ik kon het toch niet laten. Mijn blog to the next level tillen, andere bloggers ontmoeten en even tijd voor mezelf nemen terwijl mijn man het ploeteren voor zijn rekening neemt. En wat ben ik blij dat ik het toch gedaan heb. Ik heb mijn rugzakje vol inspiratie, energie en leuke tips geladen om verder aan de slag te gaan.

3 dingen die ik geleerd heb op de #femmablogschool

1. Call to action.
Ik krijg steeds meer reacties op mijn blogs, maar eigenlijk vind ik het jammer dat heel veel mensen niet reageren. Ook mensen die me in real life tegenkomen durven niet altijd toe te geven dat ze mijn verhaal volgen. “Waarom vraag je het hen dan niet”, vroeg Liesje. Inderdaad, waarom? Dus, lieve mensen, laat mij gerust weten dat je hier komt lezen. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt.

2. Blogland is een positief land.
Mijn eigen verhaal is niet altijd een happy happy joy joy verhaal. Maar ik krijg zoveel warmte van mijn medebloggers. Dat schreef ik al eerder. Bloggers zijn warme, lieve en mooie mensen.

3. Er is veel talent in ons klein landje.
Maar echt. Heel veel talent.

Live it. Blog it. Share it.

Mocht je nog twijfelen om mee te gaan op de #femmablogschool kan ik het zeker aanraden. Zelfs als je echt geen DIY-er bent. Het is gewoon heel leuk. Een weekend lang geïnspireerd worden, fijne mensen leren kennen, gezichten achter de blog ontmoeten, ontdekken dat veel mensen een verhaal te vertellen hebben.

En de belangrijkste conclusie: eigenlijk moet ik dat meer doen. Een weekendje weg. Sofie zijn en niet alleen mama. Toen M. nog een baby was en ik nog op mijn felroze wolk zat, vond ik het ondenkbaar dat ik hier ooit nood aan zou hebben. Nu besef ik dat mijn kinderen er alleen maar baat bij kunnen hebben als ik straks opgeladen en geïnspireerd weer thuiskom.

Opzij opzij opzij

Geen tijd geen tijd geen tijd!

Dat zeggen we voortdurend, dat denken we voortdurend en dat horen we voortdurend. Op het werk is elke vergadering stresserend omdat je nooit weet met welke berg extra werk je nu weer buiten zal gaan. Iedereen probeert krampachtig te vermijden om dat extra werk erbij te nemen, omdat niemand nog ruimte of tijd heeft voor extra werk. Daardoor moet je altijd op je hoede zijn voor elkaar.

En als je thuis niet oplet, sluiten afspraken met verschillende vrienden zo nauw op elkaar aan dat je tussendoor niet eens meer de tijd hebt om een boterham in je mond te steken. Het leven loopt vol en voller. Elke afspraak leidt tot nog meer drukte. Let op, ik hou van gezonde drukte. Ik heb graag vrienden rond me. Ik spreek graag af met mensen. Maar nu en dan moet ik ook gewoon kunnen stilstaan. Halt. Rust. En dan weer doorgaan. Maar als het leven nog veertig jaar zo vol moet zijn als het nu is, dan haal ik het niet. De metafoor van de uitgeperste citroen is helemaal niet vergezocht. Ik voel me elke avond alsof ik drie dagen niet geslapen heb. Het kan kloppen want ik leef drie levens tegelijk. Aan dit tempo leven en dan moeten horen dat we dit nog veertig jaar en meer moeten volhouden, nee bedankt. Geef mij dan maar de dertigurenweek van Femma.

Als ik op donderdag naar Gent ga voor een afspraak met de arts van mijn moeder, om de eenvoudige reden dat mijn moeder zelf niet meer kan navertellen wat haar artsen over haar te zeggen hebben. Als ik op vrijdag met mijn peuter op schok ga om boodschappen te doen en als ik me tijdens haar dutjes verdiep in een gigantische berg was. Als ik tussendoor af en toe een momentje voor mezelf steel om te lezen, omdat 1) iemand al die boeken toch moet lezen, en omdat 2) niets zo’n helend effect op mij heeft als de Literatuur. Als ik al die zorgtaken op me neem: de zorg voor de generatie boven mij, de zorg voor de generatie onder mij en de zorg voor mezelf, omdat ik een centraal radertje ben dat beslist niet kapot mag gaan. Dan vind ik dat ik mij óók ten dienste stel van de maatschappij, zij het niet door belastingen te betalen. Ik rendeer genoeg en de economie zal er geen boterham minder om eten.

Die dertigurenweek dus. Ik probeer me niet de illusie te maken dat het voorstel ‘in het huidige politieke klimaat’ enige kans maakt. Maar ik ben nog te jong om me neer te leggen bij de algehele verrechtsing. Ik ben nog jong genoeg om idealistisch te zijn en in een ander maatschappijbeeld te geloven.

De dertigurenweek is om te beginnen eerlijker. Theoretisch zitten we nu in het systeem van de 38-urenweek. In de realiteit echter werken mannen 40 uren en vrouwen 20 uren. Dat zorgt voor heel wat ongelijkheid. Vier vijfde werken is nog altijd een negatieve keuze vanuit het perspectief van de werkgever: je kiest om minder te werken en je toont dus minder ambitie. Dat heeft dan weer een slechte invloed op doorgroeikansen en opleidingsmogelijkheden. Vier vijfde werken betekent vaak hetzelfde werk in minder tijd en voor minder geld doen, wat er automatisch voor zorgt dat je moet beknibbelen op de extraatjes. Je krijgt minder kansen om je te bewijzen en je te ontwikkelen en je blijft meer hangen in de routine. (Ik vind het trouwens diefstal dat mensen die vier vijfde werken hetzelfde werk blijven doen, maar daar hoor je nooit iemand over. Je betaalt minder belastingen en krijgt minder loon, maar de werkgever maakt evenveel winst zonder extra jobs te creëren.)

Daarnaast is er de hele wachtlijstenkwestie. De zorgsector is onderbemand. Wij hebben chance dat we een crèche gevonden hebben, of hebben we vooral chance dat we onze dure crèche kunnen betalen? Er moet meer mantelzorg zijn, maar tegelijk moeten al die mantelzorgers voltijds werken voor De Economie. Er zitten nog wel meer grote paradoxen in het huidige economische discours.

Verder sta ik ook achter de dertigurenweek uit ecologische overwegingen. We kunnen toch niet blijven meer produceren? De aarde is bijna opgebruikt. Alles wat nu nog meer geproduceerd en uitgevonden wordt, is redundant. Ik vind het feit dat er een winkel met designmeubelen voor huisdieren en Bubble Tea bestaan al voldoende bewijs dat we ‘uitgeëvolueerd’ zijn. We kunnen niets nutttigs meer bedenken, dus vinden we maar overbodige zaken uit om de economie te laten draaien.

Ik vind het dus tijd om een andere manier te leven. Voorlopig hoort voltijds werken daar voor mij niet meer bij. Totdat de rest van de wereld ook inziet dat we naar een nieuw voltijds moeten, nl. de dertigurenweek.

Dit zijn maar enkele van de redenen waarom ik achter het toekomstverhaal van Femma sta. Als je er meer over wil weten, this is the place to be: http://www.femma.be/nl/onze-visie