Maandelijks archief: maart 2013

Martha: the playlist

De evidentie zelve, Tom Waits. Those were days of roses, poetry and prose and Martha. All I had was you and all you had was me.

Een onbekend liedje van The Beatles:

Het vrolijkste. She makes me melt like butter on toast. Mostly Martha van The Crew Cuts:

En Duane Allman, whoever he may be:

Het Marthaliedje van de Smashing Pumpkins is wondermooi maar o zo droevig. Het gaat over de dood van de moeder van Billy Corgan, dus ik post het hier liever niet, omdat ik nu geloof in bad karma. 

Layla, you got me on my knees. Layla, I’m begging darling please. Layla, darling won’t you ease my worried mind. Eric Clapton. 

En het inspirerende “Layla, ik zie je graag. Oh oh en niet alleen vandaag” van De Kreuners:

 

Mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt verdrietje

Er is niets op de wereld dat zoveel voor je betekent, en dan maak je het zelf. Voortaan ligt mijn geluk volledig in haar handen. Als zij gelukkig is, dan ik ook. Als zij ongelukkig is, dan ik ook. Er is een soort fundamentele afhankelijkheid. In eerste instantie zou je denken: van het kind t.o.v. de moeder. Maar niets is minder waar. Nu moet ik inderdaad voor haar zorgen. Dat is nu nog eenvoudig: troosten, zogen, verschonen. Het wordt wat ingewikkelder wanneer we ook moeten beginnen opvoeden. Ik bereid me al voor op hevige discussies tussen vader en moeder over de dochter. Maar hoe verder we gaan in dat proces hoe kleiner haar afhankelijkheid van ons wordt. En mijn afhankelijkheid van haar, die is onomkeerbaar. Ik zal nooit meer gewoon Sofie zijn, ik ben nu voor altijd de mama van Martha, wat er ook gebeurt. Dat gaat gepaard met een inherente bezorgdheid. Een zorg die ik mezelf heb aangedaan en waarvan ik me nu, na anderhalve week, al niet meer kan voorstellen dat ik ooit zonder ben geweest of zonder zou willen zijn. Dat is: wakker worden van zodra zij haar ogen opent. Dat is: in opperste concentratie de trap oplopen met haar in mijn armen. Dat is: in trance naar haar bed lopen wanneer ze huilt en daar plots staat zonder me te herinneren dat ik ooit ben opgestaan. Dat is: in alle staten zijn wanneer Mehdi haar niet stevig genoeg lijkt vast te houden. Of zoals Herman de Coninck het zegt: mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt verdrietje. Het lijkt negatief, maar dat is het niet, integendeel. 

Bijna 41 weken zwanger

dat betekent:

– ik ben nog nooit zo klaar geweest om de pijn te verwelkomen. Bij elk pijntje, hoe klein ook, denk ik: ja, kom maar op, we zijn hier klaar voor. En dan gaat het weer over.
– ik word elke ochtend teleurgesteld wakker. Mijn water is weer niet gebroken, mijn weeën zijn weer niet begonnen.
– hoe “mooi zwanger” je ook bent, op een gegeven moment ben je gewoon een olifant die door het enorme extra gewicht te midden van haar lichaam niet meer zelfstandig rechtop geraakt uit liggende positie en zich alleen met heel veel moeite van de ene op de andere zij kan draaien.
Als ik in de zetel lig, en probeer op te staan, ziet dat er ongeveer zo uit: