Maandelijks archief: november 2012

Eersteklassemensen

Ik heb vastgesteld dat er helemaal niet meer plaats is om te zitten in eerste klasse. De stoelen zijn er breder, maar de mensen zitten er ook breder. Ze vinden dat hun goed recht, want ze hebben ervoor betaald. Ik krijg het vaak claustrofobisch naast die chique meneren in pak die hun schouders breed laten uithangen over de scheidingslijn tussen onze beider stoelen. Zo’n pak is bedoeld om te imponeren, maar een zwangere vrouw geef je toch wat ademruimte, mannen.
Mensen zijn er luider. Terwijl het in tweede klasse heel gemakkelijk is om collega’s en kennissen te ontlopen, zijn er maar enkele eersteklassewagons en zijn er ook maar enkele werkgevers die bereid zijn om voor hun werknemers eerste klasse te betalen. Het zit er dus vol met kletsende collega’s.
Hun gsm’s rinkelen ook luider. Waarschijnlijk krijgen eersteklassemensen belangrijkere telefoons dan tweedeklassemensen. Ze mogen dus het risico niet lopen dat zij – of hun medereizigers aan de andere kant van de wagon – hun telefoon niet horen.
Maar je hebt er wel meer kans op een plaats. En de conducteur kijkt niet na of ik met mijn tweedeklasse-abonnement wel gerechtigd ben op een plaats in eerste klasse. Ik heb nog niemand de omvang van mijn buik zien controleren. Als de trein vol is, kun je als vrouw in de vruchtbare leeftijd dus altijd wel proberen om ongestraft tussen de chique meneren te gaan zitten.

Dingen die leuk zijn aan zwanger zijn …

Tijd voor een positief bericht. Er zijn namelijk ook wel enkele voordelen verbonden aan het hele zwangerschapsgebeuren, met name:

– Ik mag in eerste klasse in de trein.
– Als ik dingen laat vallen, raapt Mehdi ze op.
– Andere mensen moeten zware dingen dragen voor mij.
– Ik mag vloeken als een bootwerker.
– Als ik dingen vergeet, kan ik dat op mijn zwangerschapsdementie steken.
– Als ik te veel snoep, steek ik dat op mijn dochter: die gaat vast een zoetekauw zijn.
– Het beste kindje van de wereld gaat geboren worden.

 

Hoe lang je To-Do-lijst ook moge zijn, je komt er niet toe, dankzij de trein …

Gisterenmiddag had ik voor mezelf de onderstaande To-Do-lijst voor ’s avonds gemaakt:
– Boodschappen doen: eten voor vanavond, fruit voor heel de week
– Een wasmachine insteken
– Snel koken en eten (er is al rijst, alleen nog iets verzinnen voor daarbij dat niet veel werk is)
– Contract poetsbedrijf lezen en ondertekenen
– Dienstencheques aanvragen
– Vergelijkende studie buggy Lieselot / buggy Voorzorg / andere opties Voorzorg
– Wasmachine overladen in droogkas
– Lieselot bellen: geld, schommel, buggy
– Mama bellen
– Droogkas uitladen

Veel, maar haalbaar, leek me. Tot iemand een werfkraan liet vallen op het spoor in Antwerpen-Berchem. Nu heb ik er alle begrip voor dat mensen al eens een steekje laten vallen in de doldrukke eindejaarsperiode, maar een hele kraan? Dat is toch wel straf.

In elk geval heeft dat voorval ertoe geleid dat de avondspits grondig verstoord was en mijn humeur bijgevolg ook. Het begon met een resem afgeschafte treinen. Alleen de Amsterdammer, tegenwoordig beter bekend als de #beneluxtrein, reed, maar hoewel ze die binnen twee weken gaan afschaffen wegens zogenaamd niet rendabel bleven er voor elke deur wel vijf mensen op het perron staan die zichzelf er niet meer bijgepropt kregen. De enige andere trein die nog een beetje in aanmerking kwam, was een stoptrein. Beter een stoptrein dan geen trein, dus namen we plaats in die boemel, samen met alle mensen die naar Bxl-Noord, Vilvoorde, Mechelen, Mechelen-Nekkerspoel, Mortsel of Antwerpen moesten. Toen riep de conducteur af dat de trein uitzonderlijk beperkt was tot Bxl-Noord. Allemaal afstappen! Dat ging goed tot de deuren sloten tussen Mehdi en ik. Hij stond in Bxl-Centraal, ik reed door naar Bxl-Noord, inmiddels helemaal over mijn toeren.

Doorgaans ben ik behoorlijk geduldig voor de nmbs en haar personeel. Vooral omdat die laatsten er toch ook niets aan kunnen doen. Van stakingen heb ik niet veel last omdat ik dan thuis mag werken. Meestal ben ik het zelfs eens met de stakers. Zo gaat het als je lief bij de vakbond werkt. Ook die avond van Pukkelpop 2011 dat ik 3,5 uur vast zat in stilstaande trein zonder boek onderging ik het met de glimlach. Net als mijn medereizigers, trouwens, er was zelfs een collectieve schaterlach toen er in uur drie een trein met auto’s voorbijreed.

Maar nu ben ik me eigenlijk al enkele weken heel erg kwaad aan het maken op de nmbs, met name over die voornoemde afschaffing van de beneluxtrein. Naast de enige betaalbare verbinding tussen Nederland en België is dat in de spits ook een overvolle pendeltrein tussen Antwerpen en Brussel. Op mijn vraag of er een alternatief voorzien wordt voor die reizigers, waartoe ik zelf behoor, kreeg ik een sec antwoord: “Er is helaas één IC-trein minder.” Punt. Op mijn twee volgende vragen daarover: geen antwoord meer.

Nadat ik gisterenochtend al om zeven uur dertig vertrokken was om pas tien na negen op mijn bureau aan te komen, was het gedoe met de kraan en het totale ontbreken van treinen naar huis dus de druppel die mijn emmertje deed overlopen. Het jammere is dat je zo machteloos staat tegen dat incompetente spoor. Want ook vandaag had ik de nmbs weer nodig om van daar naar hier en van hier naar daar te geraken. Van mijn woede ben ikzelf het enige slachtoffer. Jannie Haek eet er geen boterham minder om.

Een positieve noot om te eindigen.
Ik ben teruggekeerd naar Brussel-Centraal. Mehdi stond daar te wachten met chocomelk van de Starbucks. We zijn dan iets gaan eten in Brussel tot het volk weg was. Nu kunnen we dat nog.

Where babies and bomma’s meet

Een vriendin had me er al voor gewaarschuwd dat waar je ook komt met je kind er altijd wel een bomma in de buurt te vinden is die je komt terechtwijzen dat je kindje hetzij te warm, hetzij te koud aangekleed is, dat je kindje vast wel honger heeft en ocharme, het is zo moe. Ze zei ook dat je moet leren om al die als goede raad vermomde kritiek van je te laten afglijden. Vriendelijk glimlachen en je eigen gevoel volgen.
Dit weekend was ik op een feestje met enerzijds een andere vriendin en haar zesmaandertje en anderzijds een heel gamma aan bomma’s. Die vriendin is nu toevallig een moeder aan wie je niets moet uitleggen over het moederschap. Sinds de geboorte van haar eerste heeft ze zich ontpopt tot de moeder die wij allemaal willen maar wellicht nooit zullen worden. She reads her kids like a book. Maar ook voor haar hadden die vrouwen die nog niet noodzakelijk oma waren maar toch al aardig in de buurt kwamen allerhande advies. En wat me nu zo verwonderde: ze leek het niet eens te horen. Ze glimlachte minzaam en deed gewoon voort zoals ze bezig was, omdat ze wist dat het goed was. Respect.
Maar mijn grote probleem is dat ik niet tegen kritiek kan. Als mijn lief me daarop wijst, word ik ongelooflijk kwaad. Wat van de weeromstuit zijn gelijk bewijst. Ik heb op dat vlak dus nog heel veel te leren. Alweer een ‘to do voor ik moeder word’.

wie is er bang van de boze wolf

Duitsland heeft een “huishoudpremie” ingevoerd. Duitsland gidsland … Een premie voor vrouwen aan de haard, een terugkeer naar de jaren dertig. Het zal ongetwijfeld uitstekend zijn voor de werkloosheidscijfers, waarop de zieke man van Europa dan weer luidkeels kan uitschreeuwen dat we allemaal het lichtende voorbeeld van het gidsland moeten volgen. Ik vind het alvast erg griezelig. Wat als onze populairste politicus ook na twee jaar wanbeleid in Antwerpen de glans in zijn veren niet verliest in de ogen van de “modale Vlaming” en hij tot premier van dit landsgedeelte gestemd wordt, wat als hij vervolgens na veel geweeklaag van zijnentwege over de anderen met wie niet valt samen te werken zich toch installeert en naar aloude traditie van zijn strekking het voorbeeld van zijn gidsland volgt, gaan wij dan ook weer aan de haard over enkele jaren? Wordt het activeringsbeleid een beleid van “vrouw, blijf bij uw kroost”? Wordt het ideaal van de hardwerkende tweeverdieners in de rand omgetoverd naar een depressieve-huisvrouwen-beleid? Ik hou mijn hart al vast …

De Manier Waarop Wij Leven

Het vorige bericht neemt trouwens niet weg dat ik een probleem heb met de Manier Waarop Wij Leven. Het hoort niet dat je zo hard moet werken om centen te verdienen om in je levensonderhoud te voorzien en dat je vervolgens wel genoeg centen maar geen tijd hebt om ook nog op een behoorlijke manier in je levensonderhoud te voorzien. We moeten streven naar een evenwichtiger leven. Een leven waarbij ambitie en voldoening elkaar niet in de weg staan. Een leven waarbij het mogelijk is om carrière te maken tot op het niveau dat je zelf nastreeft én gezond te koken én voldoende tijd met familie en vrienden door te brengen.
Mijn lief heeft eens uitgelegd dat het mogelijk moet zijn om massaal vier vijfde te gaan werken met behoud van loon, om op die manier meer jobs te creëren voor mensen die nu niet aan de bak komen. Dat leidt tot meer koopkracht én tot meer vrije tijd, waarin de mensen hun koopkracht kunnen gaan botvieren. Zo is er ruimte voor een vrijetijdsindustrie (opnieuw: meer werkgelegenheid) en hebben mensen tijd om opleiding te volgen (beter voor de kenniseconomie).
Mijn lief is goed met cijfertjes, ik absoluut niet. Maar niemand kan me kwalijk nemen dat ik dit een aanlokkelijk idee vind, hoewel ik het niet zelf nagerekend heb.
Deze mevrouw lijkt te weten waarover ze spreekt, ik geloof haar dus graag:
http://www.julietschor.org/
A Plenitude Economy

Op grootmoeders wijze

Als vrouwen in supermarkten een kant-en-klaar-maaltijd op de band leggen, staat er altijd wel iemand klaar om een opmerking te geven. Hetzij de kassierster, hetzij een bomma vraagt dan beschuldigend: “ah, geen zin om te koken?”. Je ziet die vrouw zich dan in allerlei bochten wringen en excuses verzinnen à la: “het gebeurt niet vaak” en “nee, vandaag niet maar normaal maak ik elke dag verse soep”. Alweer terechtgewezen om haar imperfectie druipt ze af en vol schuldbesef eet ze haar maaltijd die te veel zout en te veel suiker bevat en te weinig artisanaliteit, hoe hard de verpakking ook het tegendeel beweert.
Maar we moeten ons toch niet schuldig voelen! Want met alle respect voor onze grootmoeders: ze hadden wel verdomd veel tijd om alles op grootmoeders wijze te doen. Een bouillon trekken, geen probleem. Daar begin je toch lekker om 7u ’s morgens mee en terwijl je pot op de stoof staat, begin je alvast te poetsen en sokken te stoppen. Wel, om 7u ’s morgens staat de gelukkige huisvrouw van vandaag op een donkergrijs perron koffie van de Panos te nippen, terwijl ze zich staande probeert te houden tussen de massa werkmensen die allemaal een zitplaats willen veroveren op de overvolle trein.
En nee, ik voel me al lang niet meer schuldig als ik, wanneer mijn huisvrouwenbestaan begint, niet om 7u ’s morgens maar om 7u ’s avonds, langs de traiteur fiets om een pot “huisbereide” vol-au-vent te gaan ophalen (de decadente optie) of als ik aan mijn wederhelft vraag tussen Brussel en Mechelen: “Vanavond soep? We hebben nog een broccoli.” (de gezonde optie).